စကားလက္ေဆာင္

လူ႔ဘ၀ရဲ႕
ညအသေခ်ၤမွာ
အိပ္မက္ေႏွာက္ယွက္မွဳကင္းတဲ့
အိပ္စက္ျခင္းဆုိတာ
ဘယ္ခါကမွ မရွိခဲ့ပါ။

ေသျခင္းရဲ႕အဆုံးစြန္
တမလြန္ရွိသည္ဆုိလ်င္
ငါ့ရဲ႕ေသဆုံးျခင္းဟာ
အလင္းေရာင္သစၥာရွာတဲ့
ကဗ်ာဆရာဟုိးမားတုိ႔ႏွင့္
သြားေရာက္ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးျခင္းပင္၊

ေသျခင္းရဲ႕အဆုံးစြန္
တမလြန္မရွိဘူးဆုိလ်င္
ငါ့ရဲ႕ေသဆုံးျခင္းဟာ
အိပ္မက္ အေႏွာက္အယွက္ကင္းတဲ့
အိပ္စက္ျခင္းပင္။

ေသရမွာကုိ
ငါဘယ္လုိမွ မေၾကာက္တကား၊

ငါေၾကာက္တာက
ကုိယ္ယုံၾကည္တာကုိ အခ်ဳိးဖ်က္ခံၿပီး
ေျပာေရးဆုိခြင့္မဲ့စြာအသက္ရွင္ေနရမယ့္
သီလေၾကာင္ဒီေလာကရဲ႕
ေန႔ လ ရက္မ်ား။ ။

ေအာင္ခ်ိမ့္

တေန႔က သူငယ္ခ်င္းတေယာက္နဲ႔ အိပ္မက္အေၾကာင္း စကားစပ္မိရာကေန ဒီကဗ်ာေလးကုိ သြားသတိရမိပါတယ္။ ျမန္မာေမာ္ဒန္ေခတ္ဦးက ၁၉၇၀ ေႏွာင္းပုိင္း မုိးေ၀စာေပမဂၢဇင္းမွာ ဖတ္ခဲ့ဘူးတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ ကဗ်ာေတြကုိ အလြတ္ရေလ့မရွိတဲ့ က်ေနာ္ဟာ ဒီကဗ်ာကုိေတာ့ စိတ္ထဲ စြဲၿမဲေနခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ့္ရဲ႕ အလုပ္လမ္းၫြဳန္ကဗ်ာလုိ႔ဆုိလည္း မမွားပါဘူး။