poet hninn khar moe

က်ေနာ္ ဘက္စကား ေစာင့္ေနသည္။ သည္၀ါက်မွာ အပုိင္းသုံးပုိင္းပါသည္။ က်ေနာ္..ဘက္စကား..ေစာင့္ေနသည္။ က်ေနာ္သည္ ျပဳလုပ္သူျဖစ္သည္။ ဘာလုပ္သလဲ။ ေစာင့္ေနသည္။ ဘာကုိေစာင့္ေနသလဲ။ ဘက္စ္ကားကုိ ေစာင့္ေနသည္။ ဘက္စ္ကားသည္ ေစာင့္ေနျခင္း ခံရသူျဖစ္သည္။ က်ေနာ္ ျပန္စဥ္းစားသည္။ က်ေနာ္က ျပဳလုပ္သူဆုိလ်င္ အေျခအေနကုိ ဖန္တီးခြင့္ က်ေနာ့္မွာ ရွိရေပမည္။ က်ေနာ္ေစာင့္ေနလ်င္ ဘက္စ္ကားက လာကုိလာရမည္။ ဘက္စကားသည္ က်ေနာ့္ေစခုိင္းရာအတုိင္း လုပ္သူျဖစ္ရမည္။ သူက ျပဳလုပ္ခံရသူဟု ဆုိထားသည္ မဟုတ္လား။ မွတ္တုိင္မွာ က်ေနာ္ရပ္ေနပုံကလည္း ဘက္စ္ကားကုိ လာကုိလာရမည္ဆုိသည့္ ဟန္ပန္ျဖင့္ ေစာင့္ေနပုံမ်ဳိးျဖစ္သည္။ အမွန္တကယ္က်ေတာ့ သည္လုိမဟုတ္ပါ။ ဘက္စ္ကားက က်ေနာ္ေစာင့္ေနသည့္အတြက္ လာမည္ဆုိသည့္သေဘာ မဟုတ္ပါ။ အေၾကာင္းတစုံတရာေၾကာင့္ အခ်ိန္အၾကာႀကီးၾကာမွ လာခ်င္လာပါလိမ့္မည္။ ဒါမွမဟုတ္ အေၾကာင္းတစုံတရာေၾကာင့္ မလာပဲလည္း ေနခ်င္ေနပါလိမ့္မည္။ ေသခ်ာသည္မွာ ဘက္စ္ကားလာမွ က်ေနာ္သြားလုိရာကုိ သြားႏုိင္မည္ျဖစ္သည္။ သည္ခရီးကုိ အျခားနည္းလမ္းမ်ားထက္ ဘက္စ္ကား စီးသြားမွ ျဖစ္ႏုိင္ေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္ ဘက္စ္ကားကုိ ေစာင့္ေနခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ က်ေနာ္က ေစာင့္ေနရသူ ျဖစ္ပါသည္။ ေစာင့္ေနေသာေၾကာင...

အျပင္ကုိခုန္ထြက္လုိက္တာ တြင္းတခုထဲျပဳတ္က်တယ္ အျပင္အပျမင္ရတဲ့အရာေတြထဲ ငါတုိ႔ဖမ္းခ်ဳပ္အက်ဥ္းခ်ခံရတဲ့အခါ ေဖါက္ထြက္ဖုိ႔ႀကိဳးစားၾကတယ္ ငါတုိ႔တြန္းလွန္တယ္ ျမင္ရတဲ့အရာေတြရဲ႕ဟုိဘက္ေျပးထြက္တယ္ ေျပးႏုိင္ရင္လြတ္မယ္ထင္တယ္ ဗဟိဒၶေတြကုိအစစ္လုိ႔ထင္တယ္ ပ်ဳိ႕တက္လာတာေတြကုိမ်ဳိမ်ဳိခ်တယ္ ဒါမွမဟုတ္ေအာ္ဟစ္ပစ္လုိက္တယ္ ေပါက္ကြဲမွဳေတြမွာတခါတရံလမ္းသစ္ရွာတယ္ အသံေတြကုိဘာသာျပန္တဲ့အက်င့္ကပါေနၿပီ အသံေတြကုိအသံေတြအတုိင္း႐ြတ္ဖတ္ဖုိ႔လုိတယ္ စကားလုံးေတြနဲ႔တုိက္တုိက္မၾကည့္ပါနဲ႔ အသံေတြကုိအသံေတြအတုိင္းစိတ္ထဲႏွစ္လုိက္ အသံေတြကုိအသံေတြအတုိင္းစီးပါသြားလုိက္ ခံစားဖုိ႔ထက္နားလည္ဖုိ႔ကပုိအေရးႀကီးေနရင္ ခုန္ထြက္လုိက္တုိင္း တြင္းထဲက်က်ေနမွာပဲ အဇၨတၱထဲဘယ္တံခါးေပါက္က၀င္မလဲ တံခါးတုိင္းပြင့္ေနတာေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့ ဒါေပမယ့္တြန္းဖြင့္လုိက္ပါ မင္းအ၀င္ခ်င္ဆုံးတံခါးေပါက္ကုိသာမင္းတြန္းဖြင့္လုိက္ပါ ပထမဆုံးအေရးႀကီးတာကဖြင့္မိဖုိ႔ပဲ ခုန္ဆင္းလုိက္မိၿပီလုိ႔ထင္ေကာင္းထင္မယ္ အတြင္းထဲ၀င္တာပိတ္မိတယ္ထင္မယ္ တကယ္ကအာကာသဆုိတာေနရာတုိင္းမွာရွိတာ ေမာ့ေမာ့ၾကည့္ရတုိင္းလွမ္းလွမ္းၾကည့္ရတုိင္း ဟုိးအေ၀းမွာအေ၀းအေ၀းတေနရာမွာ အာကာသဆုိတာကုိယ္နဲ႔အေ၀းႀကီးမွာအဲလုိမဟုတ္ဘူး အဇၨတၱထဲမွာျမ...

ႏွလုံးသမားအတြက္ေတာ့ ေဆးလိပ္ထက္ ေဆးတံက ပုိသင့္ေတာ္တယ္ဗ် ေအးဗ်ာ ေက်းဇူးပဲ ဒါနဲ႔ က်ဳပ္ ခင္ဗ်ားအိမ္မွာ တညႏွစ္ညေလာက္ ေနအုန္းမယ္ဗ်ာ ေနာ့္ ခင္ဗ်ားသေဘာေပါ့ဗ်ာ အိမ္ရွင္က လက္ေဆာင္ရတဲ့ ေဆးတံအသစ္ကေလးကုိဖြာရင္း ဧည့္သည္ျဖစ္တဲ့ သူ႔သူငယ္ခ်င္း မ်က္ႏွာကုိ မီးခုိးေငြ႔ေတြၾကားက ၿပံဳးၾကည့္ေနလုိက္တယ္။ ၿပီးမွ အင္း ဒီမွာ ခင္ဗ်ားကုိေျပာရအုန္းမယ္ ဆုိပါအုန္းဗ် လူတေယာက္မွာ ငွားလုိ႔မရတဲ့အရာ ၂ ခု ရွိတယ္တဲ့ အင္း တခုက ေဆးတံ၊ ေနာက္တခုက ကုိယ့္မိန္းမ ဟားဟား မီးဖုိခန္းေလးထဲက အဖုိးႀကီး ၂ ေယာက္ရဲ႕ ေကာ္ဖီ၀ုိင္းဟာ နည္းနည္း ေပါ့ေပါ့ပါးပါးရွိသြားတယ္။ တကယ္က သူတုိ႔ ၂ ေယာက္စလုံး မုဆုိးဖုိေတြ။ အိမ္ရွင္အဖုိးႀကီးက သားသမီး ၃ ေယာက္ရွိတယ္။ အႀကီးမက ေနခ်င္သလုိေန၊ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္တဲ့ အႏုပညာသမား။ လူနားမလည္တဲ့ ပန္းခ်ီေတြဆြဲတယ္။ ကဗ်ာေရးတယ္။ မိန္းမအခ်င္းခ်င္း အတူတူေနတယ္။ အလတ္ေကာင္က ေအာင္ျမင္စ စီးပြားေရးသမား။ ေငြရွာတာ တခုပဲ နားလည္တယ္။ မိန္းမေၾကာက္ရတယ္။ အငယ္ဆုံးသမီးကေတာ့ အေမမရွိေတာ့လုိ႔ မ်က္စိသူငယ္ျဖစ္က်န္ခဲ့တဲ့ မအူမလည္ကေလး။ အလုပ္လုပ္ရင္း အေဖကုိ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္တတ္ေပမယ့္ ေလာကအေၾကာင္း ဘာမွ နားမလည္။ ကဲ ဘယ္လုိလဲ အေဖ။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ သင္ခ်ဳိင္းဆက္ပု...

ဒီကေန႔ မုိးရြာမယ္ ေၾကျငာထား ေပမယ့္မနက္ပုိင္းကေလး ေနတၿပိဳက္ေလာက္ လင္းလုိက္ ေသးတယ္။ ငယ္ငယ္က ေက်ာင္း ေျပးတဲ့အက်င့္က မေပ်ာက္ဘူး။ ဒီမနက္လည္း ေက်ာင္းမေရာက္ပဲ ၿမိဳ႕ထဲေရာက္သြားတယ္။ ေကာ္ဖီ ေသာက္တယ္။ ေရကန္ေဘး သြားထုိင္ရင္း ဟုိေငး ဒီေငး၊ ဟုိေတြးဒီေတြး၊ FM ေရဒီယုိေလးနားေထာင္။ ေႏြတုန္းကေလာက္ အေရာင္မစုံေတာ့ေပမယ့္ ၿမိဳ႕ကေလးက ပန္းပြင့္ေတြနဲ႔ ေ၀ဆာဆဲ။ အစက ပန္းေတြ ဘာလုိ႔ ဒီေလာက္ပြင့္ပါလိမ့္လုိ႔ တအံ့တၾသ ျဖစ္ခဲ့မိတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ ပြင့္မယ့္ဆဲဆဲ ပန္းေတြ အုိးလုိက္အုိးလုိက္ ေျမႀကီးထဲ လာစုိက္ၾကတာကုိး။ သည္ေတာ့လည္းဧည့္ခန္းထဲ အလွထုိးသလုိ ပန္းေတြက အကန္႔လုိက္၊ အလႊာလုိက္၊ တထပ္ၿပီး တထပ္ အေရာင္စုံစပ္ၿပီး လွေနေတာ့တယ္။ ေၾသာ္ ၿမိဳ႕ႀကီးကုိက ပန္းအုိးႀကီးတလုံး ျဖစ္ေနခဲ့တာကုိး။ အခုေတာ့ ေဆာင္းဦးက်ကာစ။ ႏွင္းေတြမျမင္ရေသးေပမယ့္ အပူခ်ိန္က တဆယ္၀န္းက်င္ ေအာက္ က်လာေနၿပီ။ ေတာင္ပတ္လည္၀ုိင္းတဲ့ၿမိဳ႕မုိ႔ တိမ္ေတြက ေတာင္တက္ေကာ ေတာင္ဆင္းပါ မုိးစက္ေတြ သြန္းသြန္းခ်ေနေတာ့တာပဲ။ ပင္လယ္ဘက္က ေလ၊ ေတာင္ၾကားကေလ၊ ေရလက္ၾကားေတြထဲက ေလ၊ ေလက မ်က္ႏွာစုံက လွည့္တုိက္ေနေသးတယ္။ ေလေကာ မုိးေရပါ လက္ဖ်ားေတြကုိ ေအးစက္ေစတာမုိ႔ကဗ်ာဆန္ဆန္ မုိးေရထဲလမ္းေလ်ာက္ခ်င္လုိ႔မရ။...

ဟုိမွာ ငုပန္းေတြ ဟု သူေျပာမိသည္။ တကယ္ေတာ့ ငုပန္းေတြမဟုတ္။ အရြက္စိမ္းကေလးေတြၾကား အပြင့္၀ါႏုစိပ္ေလးေတြ အဆုိင္းလုိက္က်ေနပုံကေတာ့ တကယ့္ငုပန္းကေလးေတြပင္။ အပြင့္ဆုိင္း၀ါ၀ါတုိ႔ ပင္လုံးျပည့္ပြင့္ေ၀ကာ အကုိင္းအခက္တုိ႔ ညြဳတ္တြဲက်ဟန္ကအစ ငုပင္ငုအလွဟု ယုံမွတ္မွားရသည္။ တကယ္ေတာ့ ငု မဟုတ္ပါ။ ငုပင္ေတြက သိပ္ျမင့္မားသည္မဟုတ္။ ငုပြင့္အဆုပ္အဆုိင္းတုိ႔ကလည္း လက္တကမ္းမွာပဲမုိ႔ ဆြတ္ခ်င္ခူးခ်င္စိတ္ကုိ တားရခက္သည္။ ေႏြေနေရာင္စူးစူးေအာက္ ငုအ၀ါက ေပ်ာ္က်ေနသည္။ ပန္မလားဟင္ ဟု ေမးရင္း သူက ငုအခက္ငုအကုိင္းတုိ႔ကုိ လွမ္းခုန္ခူးေပးခဲ့ဘူးသည္။ သည္တုန္းက ေကာင္ကေလးရဲ႕မသည္ ငုပြင့္ေတြတေခါင္းလုံးေ၀ကာ ခ်စ္ရည္ရႊန္းလဲ့ေနခဲ့သည္။ ကန္ေတာ္ႀကီးေရျပင္ကုိျဖတ္တုိက္လာသည့္ေလက ေကာင္ကေလးႏွင့္သူ႔မတုိ႔၏ တဒဂၤကေလးကုိ ဆြတ္ျမေစခဲ့ဘူးပါသည္။ ငုသည္အ၀ါ၊ ပိေတာက္သည္အ၀ါ။ ေရႊကလည္း အ၀ါတမ်ဳိးပင္။ ျမန္မာ့ေျမသည္ အ၀ါႏွင့္ထုံခဲ့သည္။ ျမန္မာေကာင္ကေလးသည္ အ၀ါေတြၾကား ႀကီးျပင္းခဲ့သူ။ ေကာင္ကေလးရဲ႕မ အသားအရည္ကလည္း ၀ါ၀င္းေနသည္။ ေကာင္ကေလးငယ္စဥ္က ၾကည္ျပာေရာင္ကေလးနဲ႔ ေရႊ၀ါႏြယ္ကေလးနဲ႔ ေႏွာတဲ့အခါ ျမစိမ္း စိမ္းေတာ့တယ္ဆုိတဲ့သီခ်င္းကုိ အၿမဲလုိညည္းေနခဲ့ဘူးသည္။ သုိ႔ေပမယ့္ ေကာင္ကေလးရဲ႕မ...

ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚမွာ ထီးေတြ၊ လူမ်က္ႏွာေတြ။ အလဲဗင္းသတင္းဂ်ာနယ္မ်က္ႏွာဖုံးေပၚက မ်က္ႏွာျပည့္ဓါတ္ပုံက က်ေနာ့္ကုိဖမ္းစားလုိက္တယ္။ ဓါတ္ပုံကုိလည္း သပ္သပ္ျဖတ္ထုတ္ၿပီး သိမ္းလုိက္တယ္။ ေနာက္ ဒက္စေတာ့ေပၚတင္ထားလုိက္တယ္။ ဒါနဲ႔အာသာကမေျပဘူး။ တခုခုလုပ္ခ်င္ေနေသးတယ္။ ကဗ်ာေရးမလား။ ဟင့္အင္း။ စကားလုံးေတြထက္တခုခုကို ပုိအာသီသျဖစ္ေနမိတယ္။ တေန႔ကၾကည့္ျဖစ္တဲ့ရုပ္ရွင္ထဲမွာ ဇာတ္လုိက္ကလူသတ္သမား။ ေမြးရာပါသူ႔ထူးျခားခ်က္တခုေၾကာင့္ လူမသတ္ခ်င္ပဲသတ္ရ။ တေယာက္သတ္ၿပီးတုိင္း သူ႔မွာနာက်င္ေၾကကြဲရ။ သူ႔ခႏၵာကုိယ့္လွဳံ.ေဆာ္လာတဲ့အခါ လူသတ္လုိက္ရမွ သူ႔မွာလူေကာင္းျပန္ျဖစ္၊ ျပန္က်န္းမာ။ ေကာင္းေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႔ရဲ႔ထူးျခားတဲ့အရည္အေသြးကုိ အသုံးျပဳၿပီး လူေတြကုိထူးခၽြန္စြာကယ္တင္တဲ့ ဆရာ၀န္ဘ၀။ သူ႔ခ်စ္သူကသူ႔လ်ဳိ႔၀ွက္ခ်က္ကုိသိသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႔ခႏၵာကုိယ္က သူ႔ကုိလူသတ္ဖုိ႔လွဳံ႔႔ေဆာ္ေနတဲ့အခ်ိန္။ သတ္ရမွာက သူ႔ခ်စ္သူ။ ခ်စ္သူကုိမသတ္ပဲေ၀ဒနာကုိခံစားရင္းသာ သူ႔ဘ၀ကုိဇာတ္သိမ္းလုိက္ဖုိ႔ဆုံးျဖတ္ထားေပမယ့္ ခ်စ္သူရဲ႔နားလည္မွဳကိုမရပဲ ရြံရွာမုန္းတီးမွဳကုိသာ နာက်င္စြာလက္ခံလုိက္ရတဲ့အျဖစ္။ သူ႔တအိမ္ခန္းလုံးမွာ သူဆြဲထားတဲ့ပန္းခ်ီကားေတြ။ သူ႔ေ၀ဒနာက ထြက္ေျပးဖုိ႔ႀကိဳးစားတုိင္...