poet hninn khar moe

အသက္ရွင္ေနတဲ့ လူေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာအေသေတြကုိ သင္တုိ႔ ျမင္ဘူးပါသလား။ က်ေနာ့္ကြန္ျပဴတာမွာ မုန္တုိင္းတုန္းက တန္းစီေနတဲ့ ဒုကၡသည္တစုကုိ ရုိက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပုံတပုံကုိ အြန္လုိင္းေပၚမွာ ေတြ႔ရာက သတိထားမိၿပီး စက္ေပၚဆြဲခ် မ်က္ႏွာဖုံးအျဖစ္ တင္ထားလုိက္တာ ဒီေန႔အထိပါပဲ။ ကြန္ျပဴတာ ဖြင့္လုိက္တာနဲ႔ သူတုိ႔တစု မ်က္ႏွာေတြကုိ တန္းေတြ႔ရတာပါ။ အစားအေသာက္၊ ပစၥည္း ပစၥယ ေ၀တဲ့ေနရာမွာ တန္းစီေနေပမယ့္ သူတုိ႔မ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ လုိခ်င္မွဳ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ စတာေတြ မေတြ႔ရသလုိ မုန္တုိင္းရဲ႕ ဒုကၡေတြ ဖိစီးထားေပမယ့္လည္း ေသာကေတြ၊ ေၾကကြဲမွဳေတြ၊ တခုခုအေပၚ ေဒါသ၊ အလုိမက်မွဳ စတာေတြလည္း မေတြ႔ရပါဘူး။ ေျပာရရင္ ဘာခံစားခ်က္မွ ဖြင့္ဆုိၾကည့္လုိ႔ မရႏုိင္တဲ့ တကယ့္ မ်က္ႏွာအေသေတြပါ။ တခါတခါ က်ေနာ္လည္း သူတုိ႔မ်က္ႏွာေတြကုိ ေစ့ေစ့ထုိင္ၾကည့္ရင္း ဘာကုိမွ မေတြးမိ၊ မခံစားမိေတာ့ပဲ ငူငူႀကီး ျဖစ္ျဖစ္သြားမိပါတယ္။ စာစကားနဲ႔ေျပာရရင္ တကယ္ေတာ့ အဲဒီေနရာမွာ လူသားရဲ႕ ျဖစ္တည္မွဳဟာ ေပ်ာက္ဆုံးသြားေတာ့တာပါပဲ။ အခု ရွစ္ေလးလုံး နီးလာေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂၀ ကုိ ျပန္ေတြးၾကည့္ရာက မွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္ခဲ့တာေလးေတြထဲက ၿပံဳးေပ်ာ္ ေအာ္ဟစ္ေနခဲ့ဘူးတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ ျပည္သူေတြကုိ သတိရလုိက္မိတယ္။ ျမ...

သိ ၤဂီတ၀က္ ျမတ၀က္ဟုပင္ ဖြဲ႔ရမည္လား။ ထင္းရူးေတာအုပ္ ျမက္ခင္းႏွင့္ အျခားစိမ္းစုိဆဲ ျမင္ကြင္းထဲ ၀ါေရႊရြက္ေျခာက္တုိ႔ တေသာေသာ လြင့္ေႂကြၾကပုံက ေဆာင္းဦးေဆာင္းရဲ႕ သရုပ္ကုိေဖၚေနသည္။ တခ်ဳိ႕သစ္ပင္တုိ႔ ခပ္တဲတဲ ရြက္ႂကြင္းက်ဲက်ဲဆင္ကာ မလုံ႔တလုံျဖင့္ အိေႁႏၵပ်က္စျပဳေနၿပီေကာ။ ေနေရာင္စပ္စပ္ရွိေနေပမယ့္ ေလကေအးစက္ေနသည္။ မုိးေျပးကေလး တၿပိဳက္ေလာက္ ေသာ့ႏွင္သြားခဲ့လ်င္ေတာ့ သဘာ၀ေလာကပန္းခ်ီက လြမ္းရိပ္ဆင္မွဳိင္းလုိ႔ေနျပန္သည္။ သည္လုိႏွင့္ သည္တေဆာင္းကုိေတာ့ ျဖတ္ၾကရျပန္အုန္းေတာ့မည္။ လက္ကုိင္ဖုန္းကေလးျဖင့္ သဘာ၀ပုံေတြကုိ သိမ္းဆည္းေနမိသည္။ နည္းပညာေခတ္မွာ လက္ကုိင္ကိရိယာေလးတခုက အေတာ္စုံစုံ စြမ္းေဆာင္ေနႏုိင္တာေတြးမိေတာ့ လူသားတုိ႔၏ တီထြင္ဖန္တီးႏုိင္စြမ္းကုိ အံ့ေမာရသည္။ တဆက္တည္း အႏုပညာႏွင့္ နည္းပညာ၏ ေပါင္းစပ္မွဳကို အေတြးခ်ဲ႕ေနမိသည္။ တခါကေတာ့ ပန္းပု ပန္းခ်ီ စာေပ ဂီတ တုိ႔သည္ လူသား၏ရုပ္ခႏၵာကုိ ၾကားခံကိရိယာအျဖစ္ထား၍ ေမြးဖြားခဲ့ၾကသည္။ အႏုပညာႏွင့္ လုပ္အားတုိ႔ ေပါင္းစည္းခဲ့ၾကသည္။ နည္းပညာက အခုေလာက္ အေကာင္မထြားေသး။ ေက်ာက္ကုိ ထြင္းသည္။ သစ္သားကုိ ထုသည္။ ေပရြက္ကုိ ပရပုိဒ္ျပဳကာ ကညစ္ျဖင့္ေရးျခစ္သည္။ သားေရၾကက္ဗုံတုိ႔ကုိ တီးခတ္သည္။ ကညင္ဆီမ...

( အေတြးခဲျခစ္ ) ဘေလာ့ကုိ လူတေယာက္၏ ဒုတိယ ဥပဓိဟု ေခၚရမည္လား မသိ။ ဘေလာ့တခုဆီ သြားလည္လ်င္ လူတေယာက္ႏွင့္ေတြ႕ဆုံရသလုိ အရသာမ်ဳိး ရသည္ဟု က်ေနာ္ ခံစားရသည္။ စိတ္ကူးေတြ ဖြင့္အံမွဳေတြ၊ ေလ့လာမွဳေတြ အားထုတ္မွဳေတြ၊ အရယ္အၿပံဳး အလြမ္းအေဆြး၊ ၀မ္းေျမာက္မွဳ စိတ္ညစ္ညဴးမွဳ စသျဖင့္ ေတြ႕ျမင္ႏုိင္သည္။ ဘေလာ့အျပင္အဆင္၊ အေျပာင္းအလဲ၊ ေနရာခ်ထားမွဳေတြကေန ထုိသူ႔ အတြင္းသေဘာကုိ အကဲခတ္ႏုိင္သည္။ စီေဘာက္၊ ကြန္မန္႔စသည္ တုိ႔မွာ ထုိသူႏွင့္ အျခားသူမ်ား၏ ဆက္ဆံေရး၊ သူ ဘယ္လုိတုန္႔ျပန္သလဲ ခံစားသလဲ စသျဖင့္လည္း ေတြ႕ႏုိင္ေသးသည္။ ဘေလာ့ေပၚမွာ အေပၚယံ ေလာက၀တ္ေတြ၊ တမင္ရုပ္ဖ်က္ထားမွဳ၊ ပိရိစြာသရုပ္ေဆာင္မွဳတုိ႔ ရွိႏုိင္ ေသာ္လည္း တခ်က္မဟုတ္ တခ်က္မွာေတာ့ အတြင္းသရုပ္ေတြကုိ ေဖြတတ္လ်င္ လွစ္ကနဲ ေတြ႔ရလိမ့္မည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဘေလာ့တခု သက္တမ္း ကေလး ရလာၿပီဆုိလ်င္ လူတေယာက္လုိ အသက္၀င္လာသည္ဟု က်ေနာ္ ဆုိခ်င္သည္။ အသက္၀င္လာလ်င္ေတာ့ ထုံးစံအတုိင္း ကုိယ္က သိပ္ ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ဖုိ႔ မလြယ္ေတာ့။ အနည္းႏွင့္ အမ်ား သူသေဘာ သူေဆာင္လာႏုိင္သည္။ စာေရးဆရာေတြ ကုိယ့္၀တၱဳထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြ ကုိယ္မႏုိင္ေတာ့သည့္ သေဘာမ်ဳိး ျဖစ္လာတတ္သည္။ ကုိယ္ေရး ကုိယ္တင္ ဆုိေပမယ့္ ကုိယ္ တည္းျဖတ္ခ်င္တ...

တဦးတေယာက္က ပူေဆြးငုိေႂကြးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အျခားတစုံတဦးက ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာ ေနႏုိင္မွာတဲ့လား။ ဆုိင္အျပင္ မွန္နံရံေပၚမွာ ေရးထားသည့္စာတန္းကေလးျဖစ္သည္။ ဆုိင္ထဲမွာေတာ့ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္၊ အက်ၤ ီ အ၀တ္အစား၊ စာအုပ္တိတ္ေခြ၊ အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂ၊ အိမ္သုံးလွ်ပ္စစ္ပစၥည္းမ်ဳိးစုံအဆုံး အကုန္ရွိသည္။ အသစ္ေတြေတာ့ မဟုတ္။ လာေရာက္လွဳဒန္းသြားၾကသည့္ ပစၥည္းေဟာင္းမ်ားျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ တခ်ိဳ႕က အေတာ္လတ္ေသးသည္ဟုေျပာႏုိင္သည္။ အေဟာင္းေပမယ့္ အစုတ္အျမင္းေတြေတာ့မဟုတ္။ သူတုိ႔က ပစၥည္းအကုိင္ စည္းကမ္းရွိသည္ဟု ေျပာရမည္။ က်ေနာ္တုိ႔အတြက္ သုံးေပ်ာ္ေသးသည့္ အေနအထားမွာရွိသည္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း ေဟာင္းလုိ႔လာလွဳသြားသည္မဟုတ္။ အသစ္တခု၀ယ္လုိက္၍ ပုိသြားသည္ကုိ လာလွဳသြားျခင္း။ ၀ယ္ၿပီးမွ မႀကိဳက္ေတာ့သည္ကုိ ျပန္မလဲခ်င္၍ သည္မွာ လာလွဳသြားျခင္းမ်ဳိးျဖစ္သည္။ ထုိပစၥည္းေတြကုိ ၀ယ္ခ်င့္စဖြယ္ျဖစ္ေအာင္ ျပင္ဆင္ခင္းက်င္းၿပီး သည္ဆုိင္မွာ ျပန္လည္ေရာင္းခ်သည္။ ေရာင္းလုိ႔ရသည့္ေငြကုိ လူမွဳအကူအညီလုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ အသုံးျပဳသည္။ တႏုိင္ငံလုံးမွာ သည္လုိဆုိင္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိသည္။ သူတုိ႔လုပ္ငန္းကေလးက သေဘာက်စရာပါေပ။ ပစၥည္းေတြက အသစ္ေတြႏွင့္ ေစ်းအေတာ္ကြာသည္။ အေတာ္သက္သာသည့္ ႏွဳန္းထားဟ...

ေခြးအေၾကာင္းက မၿပီးေသး။ ဆက္ေတြးျဖစ္ျပန္သည္။ က်ေနာ္တုိ႕ငယ္စဥ္က ဥကၠလာသည္ ၿမိဳ႕သစ္ေပါက္စမွ်ရွိေသးသည္။ က်ေနာ္တုိ႔အိမ္ေတြေအာက္မွာ ေရ၀ပ္ေနသည္။ မုိးဆုိလ်င္ ၾကမ္းႏွင့္ေရထိသည္။ ေရထဲမွာ က်ေနာ္တုိ႔ကေလးေတြ ကၽြမ္းပစ္ၾကသည္။ ပါးစပ္နားေရာက္လာသည့္ မစင္တုံးေတြကုိ လက္ႏွင့္တြန္းဖယ္ရင္း ဗန္ဒါတုံးအပုိင္းေပၚခြတက္ကာ ေလွေလွာ္ခဲ့ၾကသည္။ ေရက်သြားလ်င္ အညစ္အေၾကးကင္းစင္ၿပီး သန္႕က်န္ရစ္သည္။ က်ေနာ္တုိ႔အိမ္ေနာက္မွာ ခရာဆူးၿခံဳေတြရွိသည္။ အိမ္သာတက္လ်င္ ခရာခက္ေလးခ်ဳိးကာ ကုိင္ထားရသည္။ အိမ္သာေတြက အိမ္ၿခံေနာက္ထုတ္ေဆာက္ထားသည့္ ဇလားအိမ္သာမ်ဳိးျဖစ္သည္။ ကုိယ္အိမ္သာတက္ေနစဥ္ ဇလားေပၚ ခ်ီးစားစုန္းေတြေရာက္လာတတ္သည္ဟုဆုိသည္။ ထုိအခါ ခရာဆူးႏွင့္ရုိက္ခ်မွ ေျပးသည္ဟု ေျပာသံၾကားဘူးသည္။ က်ေနာ္ေတာ့တခါမွ မႀကံဳဘူးခဲ့။ ထုိက်ေနာ္တုိ႔အိမ္ေနာက္ ခရာၿခံဳေတြေအာက္ ေႏြရာသီေျမေျခာက္စဥ္ တခါေတာ့ ေခြးမႀကီးတေကာင္ မီးဖြားသည္။ ေခြးကေလးေတြေအာ္သံသာၾကားၿပီး ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ထြက္မလာ။ တပတ္ေလာက္ေနေတာ့မွ ယုိင္ထုိးယုိင္ထုိးႏွင့္ သေကာင့္သားေတြ ေတာတုိးထြက္လာၾကသည္။ ငါးေကာင္ေလာက္ရွိမည္။ ထုိအထဲက အလွဆုံးတေကာင္ကုိ ေရြးကာ က်ေနာ္တုိ႔အိမ္မွာ ေမြးထားလုိက္သည္။ က်န္တဲ့ေကာင္ေတြကေတာ့ ထုံး...

ေက်ာင္းကအျပန္ ပန္းၿခံဘက္က ျပန္လာျဖစ္သည္။ ပန္းၿခံထဲေရာက္ေတာ့ ေနေရာင္ေအာက္က ခုံတန္းလ်ားေလးမွာ ေရဒီယုိနားေထာင္ရင္း ခဏထုိင္ျဖစ္သည္။ ေစာေသးလုိ႔ထင္သည္။ ျမက္ခင္းေပၚမွာ ေနေရာင္ခံသူတုိ႔ တေယာက္စႏွစ္ေယာက္စမွ်သာရွိေသးသည္။ ေက်ာင္းလႊတ္ခ်ိန္အလုပ္ဆင္းခ်ိန္ေလာက္ဆုိလ်င္ေတာ့ ျမက္ခင္းေပၚမွာ ေနေရာင္ခံသူတုိ႔ ျပည့္ေနတတ္သည္။ သည္လုိအခ်ိန္မ်ဳိးဆုိလ်င္ ပန္းၿခံထဲက က်ေနာ္ျဖတ္မေလ်ာက္ရဲ။ က်ေနာ့္မ်က္လုံးေတြက ေနသားမက်ေသး။ ေနကာမ်က္မွန္ေကာင္းေကာင္းတလက္ေတာ့ ၀ယ္ရေပအုန္းမည္။ က်ေနာ့္ေရွ႕ကျမက္ခင္းေပၚမွာ ေကာင္မေလးတေယာက္ ေခြးအေသးကေလးတေကာင္ဆြဲကာ ေလ်ာက္လာသည္။ တိက်ေအာင္ေျပာရလ်င္ ေကာင္မေလးက ေခြးကုိ ဆြဲလာတာမဟုတ္။ ေခြးက သူသြားခ်င္ရာသြားတာကုိ ေကာင္မေလးက ႀကိဳးေလးကုိင္ကာ ေနာက္ကလုိက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ ေခြးေက်ာင္းထြက္လာတာျဖစ္သည္။ သူတုိ႔ႏွင့္ရင္းႏွီးခ်င္လ်င္ ေခြးေက်ာင္းထြက္ပါ။ ေခြးခ်င္းလမ္းမွာဆုံခုိက္ လူခ်င္းႏွဳတ္ဆက္စကားဆုိရင္း ခင္မင္ရင္းႏွီးသြားႏုိင္သည္။ ဒါေပမယ့္ သည္ေနရာမွာ ေခြးတေကာင္ေမြးဖုိ႔ဆုိတာ ဗမာျပည္မွာ ဆုိက္ကားတစီးေထာင္လုိ႔ရသည္။ ေခြးေ၀ယ်ာ၀စၥ၊ ေခြးအသုံးအေဆာင္၊ ေခြးက်န္းမာေရး စသျဖင့္ ဆုိရလ်င္ ေခြးတေကာင္၏ ေခြးေနမွဳအဆင့္အတန္းက လူတဦးႏွင့္...

ရာဟူးအီးေမးလ္ေဘာက္စ္ကုိဖြင့္ေတာ့ ကုိယ့္ထဲမွာ စာေတြအေတာ္ျပည့္ေနသည္ကုိေတြ႔ရသည္။ အုပ္စုေမးလ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားထဲပါေနသည္မုိ႔ စာေတြက တေစာင္ထဲေပမယ့္လည္း ေလးငါးေနရာက လွည့္ကာေရာက္လာတတ္ၾကသည္။ ၀န္ခံရလ်င္ စာတုိင္းေတာ့ မဖတ္ႏုိင္ပါ။ စာတုိင္းကုိလည္း စိတ္မ၀င္စားပါ။ စာတုိင္းကလည္း က်ေနာ္ႏွင့္သက္ဆုိင္သည္ခ်ည္းမဟုတ္ပါ။ ဖတ္မိသေလာက္စာေတြေၾကာင့္ စိတ္ပ်က္ရတာလည္းရွိသည္။ အားတက္ရတာလည္းရွိသည္။ တေယာက္တည္း ၿပံဳးမိတာလည္းရွိသည္။ စိတ္ထဲကသာမက ပါးစပ္ကပါအသံထြက္ၿပီး ဆဲမိတာလည္းရွိသည္။ တခ်ိဳ႕ ေက်းဇူးတင္ဖြယ္ သိမ္းဆည္းထားရမည့္စာမ်ဳိးေတြလည္း ပုိ႔ေပးလာတတ္သည္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ နာမည္ၾကည့္ရုံႏွင့္ လက္က ဒီလိတ္ကုိတန္းေရာက္ၿပီးသားျဖစ္ေနတတ္သည့္ စာမူရွင္ေတြလည္းရွိသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္သူ႔ကုိမွေတာ့ ဘေလာက္လုပ္မထားခဲ့ပါ။ က်ေနာ့္စာတုိက္ပုံးကေလးကုိ အားလုံးအတြက္ တံခါးဖြင့္ေပးထားခဲ့ပါသည္။ အလုပ္တခုေတာ့ပုိတာရွိသည္။ စာေတြကုိ ေန႔စဥ္ဖ်က္ဖ်က္ခ်ေနရသည္။ တေန႔မဖ်က္မိလ်င္ စတုိးလီမစ္မွာ တစ္ရာခုိင္ႏွဳန္းေလာက္ တုိးတုိးလာတတ္သည္။ က်ေနာ့္စာတုိက္ပုံးကုိ ဆယ္ငါးရာခုိင္ႏွဳန္း လီမစ္ေအာက္မွာပဲ ထားဖုိ႔ က်ေနာ္ကစိတ္ကူးထားသည္။ ဒါေတာင္ ရာဟူးက ႏွစ္ မီဂါဘုိက္ႀကီးမ်ားေတာင္ အခမဲ့သ...

မေန႔ကဘီဘီစီမွာ အရက္အေၾကာင္းေဆြးေႏြးခန္းေလးနားေထာင္လုိက္ရတယ္။ အရက္မေကာင္းေၾကာင္းေျပာခ်င္တာလား။ အရက္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး မွန္မွန္ကန္ကန္ ခ်ဥ္းကပ္ေစခ်င္တာလား။ အရက္ကုိအက်ယ္ဖြင့္ခ်င္တာလား။ သူတုိ႔ရည္ရြယ္ခ်က္ကမကြဲေတာ့ သူတုိ႔ေဆြးေႏြးခန္းကလည္း သိပ္လွဳပ္မလာဘူးလုိ႔ထင္တယ္။ အခုေရဒီယုိသမားေတြက လူေတြကုိ ဖုန္းထုိးၿပီးေလ်ာက္ေမးတယ္။ အီးေမးလ္ကေန စာေတြ၊ စကားေတြေခၚတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒါေတြစုၿပီး တင္ျပခ်က္ေလးလုပ္လုိက္တယ္။ ကုိယ္တုိင္ရွာေဖြစုေဆာင္းတာ၊ ေလ့လာသုံးသပ္တာေတြက မပါသေလာက္ပဲ။ မီဒီယာအေပၚ ကုိယ္ကပဲနားလည္မွဳလြဲတာလား မေျပာတတ္ဘူးေလ။ ေျပာခ်င္တာက အရက္အေၾကာင္းပါ။ သူတုိ႔ဆီတက္မေျပာျဖစ္လုိ႔ ကုိယ္ဘေလာ့မွာပဲ ကုိယ္လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရးတင္လုိက္ေတာ့တယ္။ ေျပာရရင္အရက္နဲ႔ကုိယ္နဲ႔က အရင္းႀကီးေတြ။ အေဖကအရက္ဆုိင္မန္ေနဂ်ာ။ မဆလေခတ္ကေတာ့ ေရကပုိက္ဆံရတဲ့သူဆုိပါေတာ့။ ကုိယ္ကလည္း ငယ္ကတည္းက ပုလင္းက်န္စစ္ၿပီး မုန္႔ဘုိးရွာလာခဲ့တာ။ ဒါေပမယ့္ အေဖကအရက္ႀကိဳက္တတ္သူေတာ့မဟုတ္ဘူး။ အေဖကအသားျဖဴေတာ့ အရက္ေသာက္ၿပီးရင္ တကုိယ္လုံးနီတက္လာတာ။ အရက္မူးမွ ရွာျဖစ္တဲ့အေပ်ာ္မ်ဳိးေတာ့ အေဖကႀကိဳက္တယ္။ ကုိယ္ကလည္းအေဖတူပဲ။ ကုိယ့္ဘ၀မွာ အရက္ကုိအေတာ္ေသာက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ကာလေတြရွိခဲ့တယ္။ အေတ...

ဒါက ဒီေျမာက္ပုိင္းေရခဲႏုိင္ငံမွာ ဟုးိေရွးေရွးက ေနထုိင္သြားခဲ့ၾကတဲ့ ေရွးဦးလူတမ်ဳိးပါ။ သူတုိ႔အသားေတြက ေနေရာင္ထိရင္ ပဲ့ေၾကြသြား တတ္သတဲ့။ ေရခဲၿပီးမဲေမွာင္ေနတဲ့ ေက်ာက္ဂူႀကီးေတြထဲမွာ ေနခဲ့ ၾကတဲ့သူေတြပါ။ ဒီေျမရဲ့ဘုိးဘြားသေကၤတတခုအျဖစ္ သူ႔ရုပ္တုႀကီး တခုကုိ က်ေနာ္တုိ႔ၿမိဳ႔ကေတာင္ထိပ္စခန္းမွာ စုိက္ထူထားပါတယ္။ ေတာင္ေပၚေရာက္တဲ့ဧည့္သည္ေတြက သူနဲ႔တြဲၿပီး အမွတ္တရဓါတ္ ပုံရုိက္ၾကတာေပါ့။ ဒီေလာက္ၾကမ္းတမ္းဆုိး၀ါးတဲ့ေျမ၊ ရာသီဥတုထဲမွာ သူတုိ႔ေတြရွင္ သန္ေနထုိင္ခဲ့ၾကလုိ႔ သူတုိ႔ေႏွာင္းမ်ဳိးဆက္ေတြ ကုိယ္ပုိင္ေနရာေလး တခု အေမြရခဲ့ၾကတာလုိ႔ ဆုိႏုိင္ပါတယ္။ ေရွးဦးဘုိးဘြားတုိ႔ရဲ့ ေက်း ဇူးတရားကုိ သူတုိ႔တေတြ ျမတ္ႏုိးတန္ဘိုးထားရေကာင္းမွန္း သိၾက တာ ၾကည္ႏူးစရာပါ။ အခုေနမွာ ပထမတန္းစားေတြျဖစ္ေနေပမယ့္ သူတုိ႔ဘ၀ကုိ သူတုိ႔မေမ့တာေတြ႔ရပါတယ္။ ္

ပန္းေတြပြင့္ၿပီ။ တခ်ဳိ႔က ေျမႀကီးထဲက ေခါင္းေထာင္ထလာတယ္။ တခ်ိဳ႔က ရုိးတံကုိင္းရင့္ေတြၾကားက ကန္႔လန္႔ကာလွစ္ဟၾကည့္တယ္။ ေနာက္ဆုံးမုိးတိမ္ေတြထင္ရဲ့။ မုိးျပာျပာထဲ ကပုိကရုိလြင့္ပါးေနၾက။ မုိးသားျပာ၊ တိမ္ျဖဴလြတုိ႔ေနာက္ခံကားေပၚမွာ ရႊန္းစုိႏုသစ္တဲ့ ၀ါေရႊေသြးႂကြႂကြ ပြင့္ပ်ဳိရြရြေလးေတြက ငယ္ဂုဏ္ယစ္မူး ဦးတေမာ့ေမာ့နဲ႔။ ေႏြဦးက တႏွစ္တခါသစ္တယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ဘ၀မွာေကာ ေႏြဦးဘယ္ႏွခါသစ္ခဲ့ၿပီလဲ။ ေႏြဦးဘယ္ႏွခါသစ္အုန္းမွာလဲ။ တာရာမဂၢဇင္း ပထမအုပ္၊ ပထမစာမ်က္ႏွာေပၚမွာ ေႏြဦး သစ္ခဲ့။ လြတ္လပ္ေရးေခတ္ဦးကာလ။ ခု လြတ္လပ္ေရးႏွစ္ေျခာက္ဆယ္ျပည့္ေတာ့မယ္။ သိရင္ေျပာၾကပါဗ်ာ။ က်ေနာ္တုိ႔ေႏြဦး ဘယ္သူေႁခြခူးခဲ့သလဲ။

လုပ္ၾကည့္ရင္းနဲ႔ အေျပာင္းအလဲကေလးေတြ ေတြ႔လာရတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ အလုပ္ကသင္သြားမွာေပါ့ေလ။ အခ်ိန္ေတာ့ အေတာ္ေပးရတဲ့အလုပ္ပဲ။ ကုိယ္ကလည္း အခုေနမွာ အခ်ိန္သိပ္မေပးႏုိင္ေသးေတာ့ ဒီလုိပဲ ျဖည္းျဖည္းေပါ့။ ဆႏၵမေစာပါဘူး။ ဘ၀မွာ ျဖစ္ခ်င္စိတ္ေတြမ်ားၿပီး ဆႏၵေစာခဲ့သမွ် အခုထိျဖစ္မလာႏုိင္ေသးတာေတြကလည္း အမ်ားသားကလား။ စနစ္တက်နဲ႔ အခ်ိန္ယူလုပ္ဖုိ႔စဥ္းစားတုိင္းလည္း မေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့ စီမံကိန္းေတြ ေလာကမွာအမ်ားႀကီးရွိခဲ့တယ္ဆုိတာ သတိရေနမိျပန္တယ္။ ျပင္းျပတဲ့ဆႏၵဦးစီးလုိ႔ တခ်ိဳ႔ျဖစ္ေျမာက္သြားၾကတာေတြကလည္း အားက်စရာျဖစ္ေနျပန္ေရာ။ အေျခခံကေတာ့ တဦးနဲ႔တဦးၾကားမွာ မတူညီမွဳေတြရွိေနတာပဲ။ ဒါကုိနားလည္ရမယ္။ ကုိယ့္ကုိယ့္ကုိယ္ နားလည္ရမယ္။ ကုိယ့္ကုိယ့္ကုိယ္ နားမလည္ႏုိင္ေသးသမွ် အရာရာမွာ ေႏွာင့္ေႏွး၊ ေနာက္ျပန္ဆုတ္၊ အႀကိမ္ႀကိမ္ႀကိဳးစားနဲ႔ ပင္ပမ္းေနရလိမ့္မယ္။ ဘေလာ့လုပ္ရတာကလည္း ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။ စိတ္၀င္စားစရာေတြလည္း ေတြ႔ရေတာ့ လူကလန္းဆန္းလာတယ္။ နယ္ေျမသစ္မွာ ျမင္းစီးထြက္ရသလုိပဲ။ ထြက္ေျပးစရာေနရာေလးတခုလည္း ရလာတယ္။ အေမရိကမွာ စဦးေျခခ်ခဲ့သူေတြရဲ့ စြန္႔စားခန္းမ်ဳိးေတြလည္း ေတြ႔ရႏုိင္တယ္။ ဘေလာ့ဟာလည္း တခ်ိန္မွာ ေအာင္ျမင္တဲ့အင္ပါယာႀကီးတခုျဖစ္မလာႏုိင္ဘူး...

ဘေလာ့က ျပႆနာေလးေတြ နည္းနည္းရွိေနတယ္။ IE နဲ႔ဖြင့္လုိ႔မရဘူး။ စာလုံးေတြမေပၚဘူး။ မီးလွ်ံေျမေခြးနဲ႔မွာလည္း ကုိယ့္ဘေလာ့ ကုိယ္ဖြင့္၀င္ရင္ေပၚတယ္။ တုိက္ရုိက္သြားရင္ စာလုံးေတြက က်ဳိးပ်က္ေနျပန္ေရာ။ ဒါက ဘယ္လုိျဖစ္တာလဲ။ လုပ္ရင္းနဲ႔ေတာ့ အေျဖေတြ႔လာမယ္လုိ႔ ထင္တယ္။ သူမ်ားဘေလာ့ေတြကုိ သြားေလ့လာရမွာေပါ့။ အခ်ိန္ေတာ့ ယူရမွာေပါ့ေလ။ အခုေတာ့ ဘေလာ့အလုပ္သင္ကေလးေပါ့။ ဇြန္လမွာေျဖရမယ့္ စာေမးပြဲကလည္း ရွိေနေသးတယ္။ ေနာက္သုံးလေလာက္ဆုိရင္ေတာ့ ဘေလာ့လွလွေလးတခု ပုိင္ခြင့္ရႏုိင္မယ္ထင္တာပဲ ။ သူမ်ားဘေလာ့ေလးေတြ သြားလည္ၾကည့္တယ္။ အားက်စရာပါပဲ။ စာေရးတဲ့လက္ေတြကလည္း အသြက္ကေလးေတြပါပဲ။ သူတုိ႔ရဲ႔အေရးအသားေတြေနာက္မွာ သူတုိ႔ရဲ႔ဘ၀ပုံရိပ္ေတြ၊ ခံစားခ်က္ေတြ၊ အေတြးေတြကုိ ေတြ႔ႏုိင္တာ စိတ္၀င္စားစရာအရမ္းေကာင္းပါတယ္။ ဒါက တကယ့္နယ္ေျမအသစ္ပဲ။ လြတ္လပ္မွဳရဲ႔ေလႏုေအးကေလးကလည္း လွဳပ္ဖြတုိးခတ္လုိ႔။ ျမန္မာလူငယ္ေတြအတြက္ တကယ့္ထြက္ေပါက္ကေလးပါပဲ။ အမ်ားသုံးကေလးျဖစ္လာရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလုိက္မလဲ။ တခ်ိန္မွာ ျမန္မာလူထုအတြက္၊ ျမန္မာစာေပအတြက္ ဘေလာ့ဟာ အေရးပါတဲ့စင္ျမင့္ကေလးတခုျဖစ္လာလိမ့္မယ္လုိ႔ ေလးေလးနက္နက္ပဲယုံၾကည္မိတယ္။