poet hninn khar moe

လူ႔ဘ၀ရဲ႕ ညအသေခ်ၤမွာ အိပ္မက္ေႏွာက္ယွက္မွဳကင္းတဲ့ အိပ္စက္ျခင္းဆုိတာ ဘယ္ခါကမွ မရွိခဲ့ပါ။ ေသျခင္းရဲ႕အဆုံးစြန္ တမလြန္ရွိသည္ဆုိလ်င္ ငါ့ရဲ႕ေသဆုံးျခင္းဟာ အလင္းေရာင္သစၥာရွာတဲ့ ကဗ်ာဆရာဟုိးမားတုိ႔ႏွင့္ သြားေရာက္ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးျခင္းပင္၊ ေသျခင္းရဲ႕အဆုံးစြန္ တမလြန္မရွိဘူးဆုိလ်င္ ငါ့ရဲ႕ေသဆုံးျခင္းဟာ အိပ္မက္ အေႏွာက္အယွက္ကင္းတဲ့ အိပ္စက္ျခင္းပင္။ ေသရမွာကုိ ငါဘယ္လုိမွ မေၾကာက္တကား၊ ငါေၾကာက္တာက ကုိယ္ယုံၾကည္တာကုိ အခ်ဳိးဖ်က္ခံၿပီး ေျပာေရးဆုိခြင့္မဲ့စြာအသက္ရွင္ေနရမယ့္ သီလေၾကာင္ဒီေလာကရဲ႕ ေန႔ လ ရက္မ်ား။ ။ ေအာင္ခ်ိမ့္ တေန႔က သူငယ္ခ်င္းတေယာက္နဲ႔ အိပ္မက္အေၾကာင္း စကားစပ္မိရာကေန ဒီကဗ်ာေလးကုိ သြားသတိရမိပါတယ္။ ျမန္မာေမာ္ဒန္ေခတ္ဦးက ၁၉၇၀ ေႏွာင္းပုိင္း မုိးေ၀စာေပမဂၢဇင္းမွာ ဖတ္ခဲ့ဘူးတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ ကဗ်ာေတြကုိ အလြတ္ရေလ့မရွိတဲ့ က်ေနာ္ဟာ ဒီကဗ်ာကုိေတာ့ စိတ္ထဲ စြဲၿမဲေနခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ့္ရဲ႕ အလုပ္လမ္းၫြဳန္ကဗ်ာလုိ႔ဆုိလည္း မမွားပါဘူး။

ျမန္မာကဗ်ာကုိ ကုိလိုနီမတုိင္မီေခတ္၊ ကုိလုိနီေခတ္၊ လြတ္လပ္ေရး အႀကိဳကာလ၊ လြတ္လပ္ေရး ေနာက္ပုိင္းကာလ၊ မဆလ တပါတီေခတ္နဲ႔ စစ္အာဏာရွင္ ေခတ္ဆုိၿပီး ေခတ္အလုိက္ ပုိင္းျခားေလ့လာႏုိင္တယ္။ အခုေနာက္ပုိင္း ျပည္ပ မီဒီယာေတြေပၚက အေ၀းေရာက္ ျမန္မာကဗ်ာမ်ားကုိလည္း အပုိင္းတပုိင္း အျဖစ္ ခြဲေလ့လာသင့္ပါတယ္။ ကုိလုိနီမတုိင္မီ ျမန္မာကဗ်ာဟာ ပေဒသရာဇ္ ေဆြေတာ္ မ်ဳိးေတာ္ေတြနဲ႔ လူပညာရွိ၊ ဘုန္းႀကီးပညာရွိတုိ႔ရဲ႕ ေလ့လာလုိက္စားရာ ဘာသာရပ္ တခုသာျဖစ္တယ္။ အေၾကာင္းအရာအရလည္း မွန္နန္းရာဇ၀င္ရဲ႕ အစိတ္အပုိင္း တခုထက္ မပုိဘူး။ ဖြဲ႔နည္း စပ္နည္းအရ၊ အေၾကာင္းအရာအရ ကဗ်ာ အမ်ဳိးအစားမ်ား ကြဲျပားတည္ရွိခဲ့တယ္။ နန္းၿမိဳ႕ရုိး အျပင္ဘက္က သာမန္ျပည္သူလူထုထဲမွာ ႏြားေက်ာင္း ေကာက္စုိက္ ေတးထပ္ေတြရွိခဲ့ေပမယ့္ ေပေပၚေရးမွတ္ နန္းျပသာဒ္မေရာက္ခဲ့ဘူး။ ၀န္ဇင္းရာဇာတုိ႔ ဦးပုညတုိ႔လုိ မွန္နန္းေဆာင္အျပင္ဘက္ ထြက္ေရးခဲ့သူေတြ ရွိခဲ့တာ ေတြ႔ရေပမယ့္ ေသခ်ာတာက ပေဒသရာဇ္ ေခတ္မွာ ကဗ်ာဟာ လူထုအသုံးအေဆာင္ မဟုတ္သလုိ လူထုထုတ္ကုန္လည္း မျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ကုိလုိနီေခတ္မွာ ျမန္မာပေဒသရာဇ္ေတြ က်ဆုံးခဲ့တယ္။ ျမန္မာ လူထုဟာ ေခတ္သစ္တခုနဲ႔ စတင္ထိေတြ႔ရတယ္။ လူမ်ဳိးျခား၊ ဘာသာျခားေတြရဲ႕ လႊမ္းမုိးမွဳမွ...

ဘေလာ့ေရးရင္း သူငယ္ခ်င္းေလးတေယာက္ ေကာက္ရခဲ့တယ္။ သူ႔ဘေလာ့ ကုိယ့္ဘေလာ့ အျပန္အလွန္ လည္ပတ္ဖတ္ရွဳၾကရင္း တရားမင္လုိ႔ ပုဂၢဳိလ္ခ်င္းခင္ခဲ့ၾက။ ေနာက္ေတာ့ ႏွစ္ဦးခ်င္း စာေတြ စကားေတြ အျပန္အလွန္ေရးျဖစ္ ေျပာျဖစ္ၾက။ အႏုပညာအေၾကာင္း၊ ႏုိင္ငံေရးအေၾကာင္း၊ သူ႔ဘ၀ ကုိယ့္ဘ၀အေၾကာင္း၊ ေတာအေၾကာင္း ေတာင္အေၾကာင္းေပါ့ေလ။ သူငယ္ခ်င္းေလးနဲ႔ မုိးေပၚကလက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ မၾကာခဏ ထုိင္ျဖစ္ခဲ့ၾက။ ဘာသာစကားတူသူခ်င္းမုိ႔ ခင္မင္မွဳကုိ အခ်ိန္ကာလနဲ႔ တုိင္းတာလုိ႔မရနုိင္။ အခု က်ေနာ့္အတြက္ ေရးျဖစ္တဲ့ကဗ်ာေလးတပုဒ္ ပုိ႔လာလုိ႔ သူေတာင္းဆုိတဲ့အတုိင္း ဘေလာ့မွာ တင္လုိက္ပါတယ္။ သူ႔ဘေလာ့မွာ မတင္ျဖစ္တာ၊ သူ႔နာမည္ ထည့္မေဖၚျပလုိက္တာကေတာ့ သူ႔စကားအတုိင္းပဲ မလုိလားအပ္တဲ့ ေမးျမန္းစူးစမ္းမွဳေတြ ရွိလာမွာ စုိးလုိ႔ပါ။ မ်ဥ္းေၾကာင္းေတြ အေရာင္ေတြမပါ၊ စကားလုံးေတြနဲ႔ ေကာက္ျခစ္လုိက္တဲ့ အဲ့ဒီပုံတူကုိ စုိက္ၾကည့္ရင္း အျခားလူတေယာက္က ကုိယ့္အေပၚ ၾကည့္ျမင္နားလည္မွဳအေပၚ တိတ္ဆိတ္စြာ ခံစားအနည္က်ေနမိခဲ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ပံုတူပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ ဘ၀မွာ အလွပဆံုး ဂုဏ္ပုဒ္တစ္ခုက ဘာလဲ လို႕ေမးခဲ့ရင္ အရုပ္ဆိုးဆိုး နံရံေလးဘက္ၾကားက တြားသြားခဲ့ရတဲ့ ႏုပ်ိဳမႈေတြပဲရ...

ဇီမာဆုိတာ ဆုိက္ေဘးရီးယားက မီးရထားလမ္းဆုံ ၿမိဳ႕ေသးကေလးပါ။ ေကာက္ထြက္မေကာင္းတဲ့ႏွစ္ေတြကုိသာ သစၥာတရားလုိ႔သိသြားရရွာတဲ့ သူ႔ဘုိးေဘးေတြအတြက္ ယက္ဖ္တူရွင္ကုိဟာ ဒီကဗ်ာကုိေရးပါတယ္။ ဒီေခတ္မွာ တကယ္ခ်စ္မိတဲ့သူဟာ ဘာမွ သုံးစားမရေတာ့ဘူး လုိ႔ သူက ဆုိညည္းခဲ့ေပမယ့္ ဒီကဗ်ာမွာေတာ့ မယုံၾကည္ျခင္းတရားမရွိ ျပင္းထန္တဲ့အခ်စ္စိတ္အျပည့္နဲ႔ သူ႔ရင္ထဲကခံစားခ်က္ေတြကုိ ထုတ္ေဖၚေၾကျငာခဲ့ပါတယ္။ ႀကီးျမတ္ျခင္းက သူ႔ကုိေခၚေနတဲ့အတြက္ ကဗ်ာဆရာဟာ အေသအခ်ာစဥ္းစားၿပီး တရားမွ်တစြာ ျပန္ထူးခဲ့ပါတယ္။ သူက တခုတည္းေသာသစၥာတရားရဲ႕ ရုိးသားတဲ့မီလွ်ံထဲမွာ ေနာက္ျပန္မလွည့္ပဲ ရဲရဲခ်ီႏုိင္ဖုိ႔သာ ငါ ဆုေတာင္းတယ္လုိ႔ ဆုိလုိက္ပါေသးတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ဇီမာလမ္းဆုံ ကဗ်ာရွည္ႀကီးထဲက ေအာက္ပါကဗ်ာစာေၾကာင္းေတြဟာ ဒီကေန႔ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ ရင္နဲ႔ဘ၀ကုိ တုိက္ရုိက္ထိမွန္ေစပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေခတ္ႀကီး ငါတုိ႔ေခတ္ႀကီးရဲ႕ အေၾကာင္းအရာေတြကုိ ဘယ္မွာမေတြးပဲ ေနႏုိင္ပါ့မလဲ ငါခ်စ္ခင္စြာေတြးပါတယ္။ စိတ္မပ်က္ပါနဲ႔ ဒီအေျခအေနဟာ မင္းတေယာက္တည္းရဲ႕ သီးျခားတဲ့အေျခအေနမဟုတ္ပါဘူး။ မင္းတေယာက္တည္းသာ ဒီလုိ ရွာေဖြတာ တည္ေဆာက္တာ ပ႗ိပကၡျဖစ္တာမဟုတ္ပါဘူး၊ ထာ၀ရေမးခြန္းအတြက္ အေျဖမထြက္ေသးေပမယ့္ စိတ္မပ်က္ပါနဲ႔။ ဆက္လု...

ညစ္ေထးသေလာက္ လွပတဲ့ အဲဒီဧရာ၀တီဆုိတဲ့ ျမစ္ႀကီးေဘးမွာပဲ သူ႔ဘ၀ကုိ အသစ္စခဲ့ပါတယ္ဆုိတဲ့၊ ျမန္မာျပည္က ပိေတာက္ပန္းအေၾကာင္း ကဗ်ာဖြဲ႔ခဲ့တဲ့၊ ကဗ်ာဆုိတာ က်ေနာ္တုိ႔ေတြ လုပ္ငန္းခြင္မွာ ၀တ္ထားတဲ့အ၀တ္အစားလုိပဲ မသန္႔စင္ႏုိင္ဘူးလုိ႔ ဆုိခဲ့တဲ့ ႀကီးျမတ္ေသာကဗ်ာဆရာလူဆုိးႀကီး နီရူဒါ ရဲ႕ သစ္ခုတ္သမားႏုိးၾကားေလာ့ ကဗ်ာရွည္ႀကီးထဲက ေနာက္ဆုံးအပုိဒ္တပုိဒ္ပါ။ . ................................ အိပ္မက္ေတြထဲမွာ ငါဟာ အိမ္ကုိျပန္ေရာက္ေနတယ၊္ အဲဒီမွာ ေလဟာ စပါးက်ီကုိေခါက္ေနတယ္ ပင္လယ္က ေရခဲေတြကုိ ပက္ေနတယ္ ငါဟာ ကဗ်ာဆရာတေယာက္သာျဖစ္တယ္ သင္တုိ႔အားလုံးကုိ ငါခ်စ္တယ္၊ ငါခ်စ္တဲ့ ကမၻာႀကီးထဲမွာ ငါေလ်ာက္သြားတယ္ ငါ့တုိင္းျပည္မွာ သူတုိ႔ဟာ သတၱဳတြင္းတူးသမားေတြကုိ ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်ထားၿပီး သူတုိ႔ေတြက တရားသူႀကီးေတြကုိ အမိန္႔ေတြေပးေနၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေအးစက္တဲ့ငါ့တုိင္းျပည္ကေလးမွာ သစ္ျမစ္ေတြကုိေတာင္ ငါခ်စ္တယ္၊ တကယ္လုိ႔ အႀကိမ္ေပါင္းတေထာင္ေသလုိ႔ရွိရင္ အဲဒီမွာပဲ ငါေသခ်င္တယ္၊ တကယ္လုိ႔ အႀကိမ္ေပါင္းတေထာင္ျပန္ေမြးရင္လည္း အဲဒီမွာပဲ ငါေမြးခ်င္တယ္၊ ျမင့္မားတဲ့ထင္းရူးရုိင္းပင္ႀကီးေတြနားမွာ မုန္တုိင္းထန္တဲ့ေတာင္ေလမွာ အသစ္၀ယ္ထားတဲ့ေခါင္းေလာင္းေတြနာ...

ငါတုိ႔ရဲ့ ကုိယ္ပုိင္တုိင္းျပည္ ္ အပင္မွန္ရင္ အျမစ္ရွိရမယ္ လူမွန္ရင္ ေနစရာေျမေနရာရွိရမယ္ လူမ်ဳိးတုိင္းမွာ ႏုိင္ငံရွိရမယ္။ ဒါေပမယ့္ငါ့မွာ တုိင္းျပည္ႏုိင္ငံမရွိပါ။ ပင္လယ္ေရခမ္းတဲ့အထိ ခ်ဳိသၾကားေတြဆားလုိငန္တဲ့အထိ ငါတုိ႔ေစာင့္ရမွာလား။ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ တုိ႔တုိင္းတုိ႔ျပည္ျပန္ရပါ့။ ။ C. crown, Toe ဆုိတဲ့ ေနာ္ေ၀ႏုိင္ငံမွာအေျခခ်ေနထုိင္ေနတဲ့ ျမန္မာျပည္က ကရင္လူမ်ဳိးတဦး ေနာ္ေ၀ဘာသာနဲ႔ေရးသားထားတာကုိ ျမန္မာျပန္ထားတာပါ။ က်ေနာ္တုိ႔လူေတြေနစရာဆုိလုိ႔ ဒီေျမကမၻာတခုပဲရွိတာ။ ဒါကုိ ပုိင္းၾက၊ ျခမ္းၾက။ ၿခံစည္းရုိးခတ္ၾက၊ တံတုိင္းကာၾက။ အလံေတြ မာန္ေတြထူၾက။ ဒီေျမအတြက္ စစ္ပြဲေတြဆင္ႏြဲၾက။ ဘ၀ေတြ အသက္ေတြစြန္႔လႊတ္ၾက။ ကမၻာဦးကတည္းက ေရၾကည္ရာျမက္ႏုရာ လြတ္လပ္စြာ ေနထုိင္သြားလာခြင့္ေတြ ဆုံးရွုံးခဲ့ၾကရ။ အုိင္တီထြန္းကားလာတာကုိေျပာရင္းနဲ႕ လူေတြဟာ ေျမကုိခြာၿပီး မုိးေပၚမွာ ကမၻာျပဳလာၾကၿပီလုိ႕ ေျပာၾကပါတယ္။ ေျမကုိအရင္းျပဳတဲ့၊ ေျမကုိအေျခတည္တဲ့ စီးပြားေရးလူမွဳေရးဘ၀ေတြကုိ နည္းပညာက ေက်ာ္လႊားလုိက္တဲ့အခါ ကမၻာႀကီးဟာ လုံးရာကျပားသြားတယ္ဆုိတဲ့အယူအဆ ေပၚေပါက္လာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျပားေနတဲ့ကမၻာႀကီးဟာ စာေရးခုံတခုံလုိ မ်က္ႏွာျပင္ညီညာတာေတာ့မဟုတ္။ ၿ...