မေျပာျဖစ္တဲ့ပုံျပင္

ႏွင္းခါးမုိး

ပန္းေလးေတြကုိၾကည့္ရင္း ငုိခ်လုိက္ရေကာင္းမလား၊ ၾကယ္ေလးေတြကုိေငးရင္း ရယ္ေမာပစ္လုိက္ရေကာင္းမလား၊ ၿခံထဲကခုံတန္းကေလးေပၚမွာ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ညကေလးဟာ မုိးစုိေနရွာ။ အေမွာင္ထဲက သူလွမ္းေငးလုိက္တဲ့ အေ၀းက၀ရန္တာတခုမွာ တန္းလန္းကေလးက်ေနတဲ့ ပုိင္ရွင္မဲ့သစ္ခြအုိးကေလးဟာ ခုေတာ့ေသြ႔ေျခာက္ေနရွာ။ မင္းပြင့္ခဲ့တဲ့ပန္းကေလး ခုေတာ့ဘယ္မွာ။ လူမရွိတဲ့တုိက္ခန္းကေလး၊ မီးမလင္းတဲ့တုိက္ခန္းကေလး၊ ဘယ္ေတာ့မွ ရယ္ေမာသံရွရွ ျပန္ေရာက္မလာႏုိင္ေတာ့တဲ့တုိက္ခန္းကေလး။ ေသာ့ခေလာက္တန္းလန္းနဲ႔ အိမ္ေရွ႕သံတခါးကုိသာ အျပင္းေမာင္းလာတဲ့ၿပိဳင္ကားတစီးလုိ ဂမူးရႈးထုိး၀င္တုိက္ပစ္လုိက္ခ်င္ရဲ႕။ ပိတ္ထားတဲ့မွန္ျပတင္းေတြေနာက္မွာ ဘယ္သူ႔ကုိမွေျပာမျပျဖစ္ေသးတဲ့ ပုံျပင္အသစ္ကေလး
ေဟာင္းႏြမ္းေနၿပီ။ ဖုန္တက္ေနၿပီ။ ပုိင္ရွင္မဲ့ေနၿပီ။

မ်က္ရည္မရွိတဲ့မိန္းမ ေက်ာက္ရုပ္ျဖစ္သြားရင္ေကာင္းမယ္။ လူေတြက အဲဒီေက်ာက္ရုပ္ကုိ ပန္းၿခံတခုထဲမွာ ေရြ႕ထားမယ္။ ေတာင္ကုန္းနိမ့္နိမ့္ကေလးတခုေပၚမွာ၊ ေရာင္စုံပန္းၿခံဳကေလးေတြၿခံရံလုိ႔၊
ေၾကးျပားေလးေပၚမွာေတာ့ သူမ ဤေနရာတြင္ မထင္မွတ္ပဲေပ်ာက္ဆုံးခဲ့သည္။ သူမ၏ေခြးကေလးကုိသာ ခ်န္ရစ္ခဲ့သည္ တဲ့။

ပုိက္ဆံရွိရင္ ထမင္းေကာင္းဟင္းေကာင္းေတြ ခ်က္လုိ႔ရတယ္။ တခါကထမင္း၀ုိင္းေလးကုိေတာ့ မီးဖုိေပၚတင္ ျပန္ပူေႏြးေစလုိ႔မရႏုိင္ပါ။ ဘယ္ေလာက္မူးမူး လမ္းမွာဆုိင္ကယ္မေမွာက္ဘူး တဲ့။ ညကေလးတညကေတာ့ အေသအခ်ာေမွာက္ခဲ့ပါတယ္။ ကံၾကမၼာဟုိင္းေ၀းႀကီးေပၚမွာ ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ကုိ၀င္တုိက္ခဲ့တာလဲ။ အခင္းျဖစ္တဲ့ေနရာမွာ အဲဒီေကာင္မ ပြဲခ်င္းၿပီးခဲ့တယ္။ လူကေသၿပီး စိတ္က၀ဲပ်ံေနတယ္။ မနက္မုိးလင္းေတာ့ ညကရုပ္ရွင္ကုိ သတိမရေတာ့ဘူးတဲ့လား။ ထားလုိက္ပါကြယ္။ ၀ဲပ်ံေနတဲ့လိပ္ျပာကေလးတေကာင္ကုိသာ ရွင္စုိက္ထားတဲ့သစ္ခြအုိးကေလးေပၚက ေမာင္းမထုတ္လုိက္ပါနဲ႔။ 

ပန္းခင္းႀကီးအလည္ကပန္းပုရုပ္ဟာ ပန္းၿခံထဲမွာ ေပ်ာက္သြားတဲ့မိန္းမ။ ပန္းေလးေတြက သူ႔ကုိၾကည့္ရင္းငုိတယ္။ ၾကယ္ေလးေတြက သူ႔ကုိေငးရင္း ရယ္ေမာၾကတယ္။ သူ႔ေရွ႕နားက ခုံတန္းကေလးမွာ လူတေယာက္ဟာ လမ္းေလ်ာက္ကျပန္လာတုိင္း ထုိင္နားေလ့ရွိတယ္။ ေကာင္းကင္ႀကီးကုိေမာ့ၾကည့္လုိက္ ငွက္ေတြကုိအစာေကၽြးလုိက္ ေက်ာက္သားမိန္းမကုိစုိက္ၾကည့္လုိက္နဲ႔။ ခဏေနေတာ့ အဲဒီလူဟာ သူ႔ရဲ႕အိမ္ခန္းကေလးဆီျပန္၊ ျပတင္းေပါက္ေဘာင္ေပၚက သစ္ခြအုိးကေလးကုိေရေလာင္း။ ၿပီးေတာ့ ဘယ္သူမွျပန္မထူးတဲ့ဖုန္းကုိ အၾကာႀကီးေခၚလုိ႔။

စိမ္းမေနရင္လည္း အသံဖုိင္ကေလးပုိ႔ထားခဲ့ပါ
ဖုန္းေတြကစမတ္ျဖစ္သေလာက္ ဘ၀ေတြကစမတ္မျဖစ္ေသးဘူး။

ႏွင္းခါးမုိး