အိပ္ယာ၀င္

ႏွင္းခါးမုိး


ေရနည္းငါးတစ္ေကာင္ရဲ ႔
ေၿခာက္ၿခားပူေလာင္ပံုမ်ိဳး
စိုးရိမ္မႈေတြက
ငါ့အေပၚၿပိဳက်

ေၿခေထာက္ေအာက္မွာ
ကမၻာ
သဒၵါစည္းက်ဥ္းက်ဥ္းနဲ႔
ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာကိုဖြဲ ႔

ခ်စ္သူတို႔ခြဲခြာခ်ိန္
အေနာက္ဘက္တိမ္နီနီမွာ
အိမ္ၿပန္ငွက္တို႔ေၿခရာ
အထီးက်န္မႈဆာေလာင္္လြန္းသမို႔
အေမွာင္ဆီတိုးလို႔၀င္ခဲ့..

ဘယ္ေတာ့မွၿပန္ရႏုိင္ေတာ့မည္မဟုတ္
႐ုပ္႐ွင္တစ္ပြဲကို
ခ်စ္သူရင္ခြင္ထဲကၾကည့္သလို
ဘ၀ကိုရင္ဖိုခ်င္ရဲ ႔
ဒါေပမယ့္
အားလံုးၿပီးဆံုးခဲ့ၿပီမဟုတ္လား
ၾကိဳးတန္းေပၚကည
ၿပဳတ္က်လာတယ္..

မီးရထားလက္မွတ္
ဘတ္စကားလက္မွတ္
႐ုပ္႐ွင္လက္မွတ္
ထီလက္မွတ္
အားလံုးအမွတ္တရပါပဲ..

ၿခင္ေထာင္တစ္ထပ္
ေစာင္တစ္ထပ္နဲ႔
အမွတ္တရေတြကိုၿခံဳသိပ္လိုက္ရဲ ႔

စၾက၀ဠာထဲမွာ
ကမၻာထဲမွာ
ငါ့အတြက္အိပ္ဖို႔တစ္ေနရာ
ငါ့ဖာသာငါ႐ွာခဲ့

မနက္ၿဖန္မနက္ေစာေစာ
ဘ၀ကိုဒုကၡနဲ႔ေဆးေၾကာရဦးမယ္..။

ဒီကဗ်ာကုိ ဘယ္တုန္းက ေရးခဲ့တာလဲ က်ေနာ္ မမွတ္မိေတာ့ပါ။ အခု ဆရာမ မေနာ္ဟရီရဲ႕ ေက်းဇူးနဲ႔ လက္၀ယ္ျပန္ရပါတယ္။ ကဗ်ာကုိ ျပန္ဖတ္ေတာ့ ကုိယ့္ကဗ်ာ ကုိယ္မမွတ္မိႏုိင္ေလာက္ေအာင္ပါပဲ။ အေနာက္ဘက္တိမ္နီနီ၊ အထီးက်န္မွဳဆာေလာင္လြန္းသမုိ႔၊ ႀကိဳးတန္းေပၚကည၊ ဘ၀ကုိဒုကၡနဲ႔ေဆးေၾကာရအုန္းမယ္ စတဲ့ မွတ္မွတ္ရရျဖစ္ခဲ့ဘူးတဲ့ စကားလုံးေတြကုိ ျပန္ေတြ႔မွပဲ ငါ့ကဗ်ာေလးရယ္လုိ႔ ရင္မွာျပန္ေႏြးေထြးရပါတယ္။
အခ်ိန္ကာလက ဘာေတြကုိ ေျပာင္းလဲေစခဲ့သလဲ။ ဒီကဗ်ာေလးက က်ေနာ့္ကုိ ေမးခြန္းေတြ ထုတ္လုိ႔ေနပါေရာလား။
အခုေတာ့လည္း မနက္ျဖန္မနက္အေၾကာင္း မေတြးပဲ အိပ္ယာ၀င္တတ္ခဲ့ေနၿပီေကာ။